ELÇİN : EL ÜÇÜN DOĞULAN OĞUL

    Tarix     böyük    müəllimdir .   Qara    Yanvar    təkcə     ağrı - acı  
gətirmədi ,   həm   də    bizə    heç    vaxt    unuda    bilməyəcəyimiz    dərsi
verdi .  Kortalmış    yaddaşımızı     silkələyib    ayağa    qaldırdı .  Elə    bir
unutqanlığı    yadımıza    saldı     ki ,  tarixin    qarşısında    qolu    qandallı
müttəhimlər    tək     dayandıq .  Bir    vaxtlar     yaddaşımızdan     lazımsız
əşya     tək     silib     atdığımız     " ÇƏMBƏRƏKƏND     HƏQİQƏTİ "  nin
fəryadının     kəskin    ittihamlarını    eşitdik .   Gizli      bir    vahimə    basdı
içimizi ,  gizli     bir    sızıltı     keçdi    qəlbimizdən .  Tarix     yenidən   
yaşandı ,    yenidən    təkrarlandı .  Qanlı    Yanvar    gecəsində    bir    daha
" ŞƏHİDLƏR     XİYABANI "   na     dönərək  ,   ikinci    ömrünə    qayıtdı
" ÇƏMBƏRƏKƏND    HƏQİQƏTİ " .
     131    Vətən    övladı    o   gecə ,  "  TƏKİ ,   VƏTƏN   SAĞ   OLSUN ! "
deyərək ,  Vətən     yolunda ,   azadlıq    uğrunda    canından   keçdi .

     Həmyerlimiz    ELÇİN     İMANOV    da    20    Yanvar   faciəsində
sinəsini    düşmən    gülləsinə    sipər     edən    igidlərimizdəndir .  1967 - ci
il    avqustun    12 - də    Əli    Bayramlı     şəhərində    dünyaya    göz    
açan   bu    vətən    oğlu ,  10   saylı    orta    məktəbi    1984 - cü   ildə   
əla  qiymətlərlə    başa     vurur .  Elə    həmin    il     Elçin ,    
N .  Nərimanov    adına    Tibb    İnstitutunun    Stomotologiya    
fakültəsinə    daxil    olaraq , həm     ailəsinə ,   həm   də    
müəllimlərinə    unudulmaz   sevinci     yaşadır . Həkim    olmaq    
onun    ən     böyük    arzusuydu .   O   əsl     vətənpərvər   idi .  
Vətən    sevgisi ,  azadlıq     eşqi    Elçinin   qəlbində    əbədi    məşələ
dönmüşdü .  Onun    həyatda     yalnız    bir     amalı     vardı : - "  Torpaq
üçün    doğulmuşuq ,  Vətən    üçün    ölməliyik ! . . "
      

Onun    xatirəsini    bir    daha    yad    etmək     üçün    şəhidin    
ailəsiylə   görüşmək    qərarına    gəldik .  Və    bu   məqsədlə    
Salyan     şəhərinə    yollandıq .  Onu     da     qeyd    edək   ki ,  
mərhumun     ailəsi     1984 - cü  ildən    ata - baba   yurdu    olan     
Salyanda     yaşayır .   Bizi     böyük   səmimiyyətlə    qarşılayan    
ailə     üzvləriylə     birlikdə     çay     süfrəsi   ətrafında    Elçin    
İmanovun    əziz    xatirəsinin     sönməz    nuruna    yığışdıq .  
Dərin     hüzün ,   kədər ,    eyni    zamanda    iftixar    dolu
söhbətə     şəhidin    atası ,  Salyan    şəhər    Ağsaqqallar    
Şurasının  sədri     Hacı    Beydulla     İmanov     giriş    etdi :
      -  Gələcək     qaranlıqdır ,   onu    ümid    və     fədakarlıq    
işıqlandırır . Məhz ,   tarixə    öz   qəhrəmanlıqlarıyla   adını     
yazan    Vətən   mücaidləri    də    bu    yola    ümid     məşəli     
ilə     çıxdılar .  Onları   bu   yoldakı   nə    tufanlar     qorxutdu ,   
nə    də   firtinalar .   Onlar    üçün  zülmət    mövcud     deyildi ,   
çünki    qəlblərində    azadlıq    adlı     ümid   məşəli    alovlanırdı . 
Şəhidlər    Azərbaycan    uğrunda     azadlıq    ümidiylə    irəlilədilər   
və    məqsədlərinə    nail     oldular .  Elçin    ikinci   kursu  bitirdikdən    
sonra      Volqaqrada    hərbi     xidmətə    yola    düşdü . 6     aydan     
sonra     hərbi     xidmətini     davam       etdirmək     üçün   Almaniyaya     
göndərildi .   Xidməti      bitirib     Vətənə     qayıtdığı    gündən
Bakını     bürüyən    meydan     hərəkatına      qoşuldu    və    bu      
hərəkatın  ön      sıralarında      irəlilədi .   Bir     valideyn    kimi    
onun      üçün  narahat      olurduq .   Və      bu     yoldan    
dönməyini     istəyirdik .  Onun   son     cavabı    bizə     bu     
oldu : - "  BİZ ,  FƏRARİ    DEYİLİK ,  QAÇIB    EVDƏ    
GİZLƏNƏK !.. "
        Şəhidin     anası     Zemfira    xanım    qəlbindəki    övlad    
ağrısını   kövrək      xatirələrlə     ovutmağa     çalışdı : 
- "  Elçin     uşaqlıqdan    qeyri - adi     xarakterə     malik    
idi .   Vətənpərvər ,   sadə ,    sakit   təbiətliydi .   Amma     
böyüyəndən     sonra     çox    çılğın     oldu .   Rus   dili     
müəllimi     Sara    müəllim    həmişə   deyirdi    ki ,  Elçin    
bir   anın    içində   ətrafını   ələ    alıb ,   dağıda      bilər ... "
       Zemfira     xanım    qəhərləndi ,    bir    qədər    sükut     
etdikdən   sonra     yenidən    söhbətə    başladı :  
- "  Onunla     son    görüşümüz   yanvarın    7 - si    oldu .  
Qardaşı     Fuad    da     tələbəydi .  Hər     həftə    sonu      
evə     biri    gəlirdi .   Yanvarın     19 - zu    Elçinin    növbəsiydi , 
amma     gözümüz      yollarda      qaldı .   Elçinin      yerinə    
qapımızı   onun      ölüm     xəbəri     döydü .    Artıq  ,    
21    ildir  ki ,   Elçin    aramızda      yoxdur .   Yeganə     
təsəllim    oğlum    Fuad    və    oğlumun   adını    daşıyan     
balaca     nəvəmdir . "
      Fuad     qardaşı    Elçinlə     keçirdiyi     son      günü     
belə     xatırladı : - " Yanvarın     19 - zuydu .  Elçin     son     
imtahandan       5     almışdı .   Çox    sevincliydi .   Evə     
gəlib     özünü     səliqəyə     saldı     və     dedi    ki ,   bu
günümü     VƏTƏNƏ     həsr     edəcəyəm !  Bir       qədər     
dincəldikdən    sonra     küçəyə      çıxdı .   Onu    da      qeyd      
edim     ki ,    bundan     əvvəlki    gün     bütün      qohumlarla     
görüşmüşdü .   Çox     qohumcanlı    və     diqqətcil   idi .    
Küçələr     güllə    yağışına      tutulmuşdu .    O    güllələrdən     
biri     E . İmanova      tuşlandı .    Sinəsi    al     qana    boyanan    
qardaşım     dostlarının       köməyi     ilə    əvvəl   təcili    yardıma ,    
sonra     isə     təcrübə     keçdiyi     4    saylı    klinik   xəstəxanaya   
çatdırılsa     da       onu      həyata      qaytarmaq     mümkün
olmadı .  Elçin     tək     həmin     gününü     deyil ,    ömrünü     
VƏTƏNƏ   fəda     etdi .  Vətən      sevgisi     dilimizdə     deyil ,   
qəlbimizdə    bitsin . Bir    şeirdə     deyildiyi     kimi :

              Çoxunun     dilində    VƏTƏN    bitsə    də ,
              Ürəyi     VƏTƏNDƏN ,   ELDƏN    xəbərsiz !        
 
     Elçin    İmanova     Azərbaycan     Respublikası      Prezidentinin     
17    yanvar     2000 - ci      il     tarixli     259     saylı    fərmanı     ilə
" 20    Yanvar    şəhidi "   fəxri     adı     verilib .   Salyan    şəhərindəki
yaşadığı      küçə    və      təhsil    aldığı     Şirvan    şəhər     10    saylı     orta
məktəb   onun     adını      daşıyır .   Salyan     Tarix - diyarşünaslıq
muzeyində      " ELÇİN   guşəsi "     açılıb .   1996 - cı     il    yanvarın    
16 - da  Tibb     Universitetinin     əsas     korpusunun     qarşısında    
"   Şəhidlər   bulağı "    kompleksi       açılıb .    Bununla     altı     
şəhidin     xatirəsini    əbədiləşdirən     Tibb    Universiteti   Elçinin      
şəklini      birinci    yerdə   asıb .   Müsahibə      zamanı     o    da     
məlum    oldu    ki ,   Elçinin     qısa ,  lakin     şərəfli     ömrü     
Rafiq     Səməndərin    " Şəhidlər "   kitabında    öz  əksini    tapıb .  
Şair     Oktay     Rza    " Elçin -   türbəsi "  ,   Ağacavad  
Əlizadə     " Mənim    əvəzimə "  ,   Malik     Qədimov     
" Ağı -  bayatılar "   adlı    şeirlərini   onun   xatirəsinə   ittihaf   edib .  
        
      ALLAH     cəmi     ŞƏHİDLƏRİMİZƏ    RƏHMƏT     ELƏSİN ,  AMİN !


                                            
                                                  YAQUT      HÜSEYNOVA  

ŞEİR VƏ YAZILARIM...

         Şeir  və  yazılarım. 

                               

TƏLƏBƏLİK ALBOMUMU VƏRƏQLƏYƏRKƏN ...

      Tələbəlik    illərindən    mənə    əbədi    yadigar    qalmış    şəkil  
albomumu     sevinclə   dolu    kövrək    xatirələrlə    vərəqləyirəm .
Gah    gözlərim    dolur ,  gah   da    ki    rəsmlərdə    donub   qalmış
dörd    illik    zaman    kəsiyindən    yenidən    keçirəm .  Ürəyim
gözlərimdə    dillənir .  Ömrümün    əvəzolunmaz    sevincinin   və
şirin    qayğılarının    əks    olunduğu    tələbəlik    illərinin  
sətirlərinə     dönən   xatirələri   pillə - pillə   qalxıram .  Bu
rəsmlər   özündə   həyatımın    bir    parçasını   yaşadır .  Hər
dəfə   albomumu    vərəqləyəndə    bir    rəsmin    xatirəsi   məni
çox    incidir .  Qəribəsi   də    budur   ki ,   həmin   şəkil   
albomumda   yer    almayıb ...
       Naxçıvan    Dövlət   Universitetinin   jurnalistika
ixtisasının     ikinci     kursunda     oxuyurdum .  Eyni    zamanda
Naxçıvan    şəhər   İcra   Hakimiyyətinin   orqanı   olan   
"  NUH   YURDU "   qəzetinin   ştatdankənar   müxbiriydim .
Yazılarım    bu   mətbu   orqanında    müntəzəm   dərc  
olunurdu .  Bir    gün   qərara   aldım   ki ,  şəhərdə   yenicə
fəaliyyətə    başlayan    Gözdən    Əlil   olan    uşaqlar   üçün
xüsusi    ibtidai   məktəbdən    yazı    hazırlayım .  Və   bu   
məqsədlə   adıçəkilən    ünvana  yollandım .   Məktəbin
direktoru     Mətanət    Əhmədova   və    MR - in   Gözdən
Əlillər   Cəmiyyətinin   sədri   Cəmşid    Abdullayevlə  
görüşdüm .  Təhsil   ocağıyla    yaxından   tanış   olub 
lazımi   materialları    topladım .  Ən    unudulmaz    an   isə
mənimçin    bu    məktəbdə    təhsil   alan   ilk    sinfin  
üzvləriylə   görüşməyim    oldu .  Sanki   zaman   həyatın   ən
saf  ,  ən   ülvi     məkanında     dayanmışdı .  Sinif    otağında
əyləşən    körpə    fidanların     təmiz    dünyasında   qəlbim
sözlə    ifadə   edə   bilməyəcəyim    hüzur    və    duyğularla
dolmuşdu .  Özləri   tək   adları  da   gözəl    idi .  Məktəbin
direktoru   müsahibənin    sonunda   bildirdi   ki ,  NDU - nun
tələbələri    könüllü    olaraq    məktəbimizlə    əlaqə    saxlayır 
və    uşaqların    dünyagörüşünün    formalaşmasında   işimizə
yardım    edir . 
        O    gündən    mən     də   bu   nəcib    missiyaya    qoşulmaq
üçün    Mətanət     xanımdan    icazə   aldım .  Beləcə   bu   
təhsil   ocağı    mənə   getdikcə   doğmalaşdı .  Tez   bir   zamanda
uşaqlara    qaynayıb - qarışdım .  Onlara    elə    bağlanmışdım  ki ,
dərsim   olan   günləri   səbrsizliklə   gözləyirdim .  Körpə   
fidanların   dünyası   mənə     çox    şey   öyrətdi .  Onu    da   etiraf
edim  ki ,  bu    balacaların    sirli     yazılarını -  "  BRAYL "  yazı
sistemini    heç    cür    öyrənə    bilmədim .
     Deyirlər ,   hər    kəs   öz    ömür     payını    yaşayır    bu
dünyada .  Onunçun    ayrılmış    tale     yollarını    addımlayır .
Kimi    səadət    günəşinin    al    şəfəqləri ,   kimisə   ümid
çırağının    zərif     şölələri     altında    qət    edir    bu    cığırları .
İşıqlı    sabahlara    inana - inana   yaşayır ,   yaradır    insan .
Bəzən     əbədi    zülmətin    tikanlı     məftillərinə   ömürlük
əsir    düşmüş    gözlərin   sükutunda ,  sevincində ,   giryanında
dillənir    həqiqət .   Onların   da    nuru     uyumuş   gözlərində
acı    gerçək    belə   nəql    edirdi    hər    birinin   hekayətini .
Sinifdəki    uşaqların   bəzilərinin   gözləri   çox   zəif  ,  
bəzilərininki    isə   dünya    nurundan    məhrum   idi .  Amma
bütün    bunlara    baxmayaraq ,   çox    savadlı ,  düşüncəli   və
istedadlı   idilər .  Onların    əl    işlərinə      baxanda   yerimdəcə
donub   qalırdım .  Düşünürdüm   ki ,  ALLAHIM ,  insan   təbiəti ,
gözəllikləri    və   rəngləri   görmədən   bunları   necə   yarada   bilər !.. 
Çox    gözəl   musiqi    duyumları    vardı .  Dərslərimiz    bir - birindən 
maraqlı    keçirdi ,  ürəyimdə   dərin    iz   buraxan    günə   qədər ...   
   Həmin    gün   tələbə   yoldaşlarımla    birlikdə    şəhər   gəzintisinə     
çıxıb     xatirə    şəkilləri    çəkdirdik .  Fotoaparatın   lentində   boş    
kadrlar    qalmışdı .  O    gün   məktəbdə   dərsim   də    vardı .  
Fotoaparatı    götürüb   dərsə    getdim . Uşaqlar  şəkil   çəkdirəcəyimizi    
biləndə   çox   sevindilər .  Sinfin    ən   dəcəli ,  ən   balacası   olan    
Təbriz    məndən    fotoaparata  baxmağı    xahiş    etdi .  Və   balaca   
əlləriylə   ona   toxundu . Şəkil    çəkdirmək   məqamında    Təbrizdən    
fotoaparatı  istədim    və    ona    cərgədə   durmağını     bildirdim .   
Birdən   Təbrizin    sevinc    dolu     səsi ,   sanki    yox   oldu .

     
    - "   Nə    oldu  ,  Təbriz ,   niyə   bikef    oldun ? "  - deyə ,
soruşdum .  O    isə   nuru    əbədi   donmuş    masmavi  
gözlərini    bir   nöqtəyə    dikib ,    dərindən     köks    ötürdü
və    heç    bir    söz    demədi .   Bu    mənzərə    məni    çox 
narahat     etdi .  Onun   gözlərinə    nəzər   saldım ,  giley   dolu
baxışlarını    heç   cür   çözə    bilmədim .  Beləcə    şəkil   çəkdirdik .
Hər    kəs    öz    yerini     aldı .  Dərsi    davam    elədim .   Birdən
Təbrizin   hıçqırtısını    eşidib ,  niyə   ağladığını   yenidən  
öyrənməyə     çalışdım .  Uzun - uzadı     səssizlikdən     sonra   
Təbriz    yalnız    bunları   söyləyə   bildi : - "  Müəllim ,   şəkli
mən   çəkmək    istəyirdim .  Görmədiyimə ,  görəmi   fotoaparatı
məndən    aldınız ?!.   Amma   mən    hər   şeyi    görürəm ,    hər
kəsi     duyuram !.. "

        O     an    dünya   başıma    fırlandı .   Gözlərim    dolsa  da ,
özümü   ələ   aldım .   Və   gülərək    ona    yaxınlaşdım : - "  Təbriz ,
bəs   niyə   demədin   ki ,   şəkli    sən   çəkmək    istəyirsən ?  Bir
də   bunu    unutma ,  kaş   hər    kəs    sizin   tək    bütün   kainatı
saf    hisləriylə    görməyi   bacaraydı .  Al ,  fotoaparatı  istədiyin
qədər   şəkil    çək .  Hə ,   Təbriz ,  götür .  " 
     Bir    qədər   sakit    dayandıqdan   sonra   Təbrizin    gözlərinin
gileyi ,  kədəri    şirin    gülüşlərdə     yox   oldu .
     Aradan    bir   neçə    gün   keçmişdi .  Tələbə   yoldaşlarım
lenti    yandırdığıma   görə   məndən   çox   incidilər .  Lentin
məhv    olduğuna    görə     üzülsəm   də ,   içimdə   hüzur   dolu 
rahatlıq    vardı .  Çünki    DƏNİZDƏN    qopan   bir    cüt  
MASMAVİ     DAMLA    yenidən     ÜMİD    və     SEVİNC
dəryasına   qərq   olmuşdu ...

        Yazılan   taledən  qaçmaq  olmayır ,
        Uyuyub   işığı ,  nuru    gözümün !
        Kədər   də   çiçəkdir ,  lakin   solmayır ,
        Uyuyub   işığı ,  nuru    gözümün !
        

                                       Sönübdür   gözlərim ,  yanan  qor   deyil ,
                                       Giryanım   şərbətdir ,  daha  şor   deyil ,
                                       Gözüm   kor   olsa   da ,  qəlbim  kor   deyil ,
                                       Uyuyub   işığı ,  nuru    gözümün !

    
                            

                              
                                                       YAQUT      HÜSEYNOVA

KÖNLÜMÜN ARADIĞI GÖZƏLLİIK ...

   Yenə   çiçək   bağçasından  yolumu   saldım .  Bağça  o  qədər  gözəl  idi ki ,
hər    dəfə   bura   gələndə   ruhuma   ilahi    rahatlıq ,  qəlbiməsə   əvəzolunmaz
hüzur   çökürdü .  Bu   hüzur   içində   gözlərimə   ülvi   bir   sevginin   nuru
şəfəq    saçırdı .  Sanki   dünyaya   yenidən    gəlirdim ,   yenidən   doğulurdum .
Çiçək   dənizində   gözlərimi   mavi    səmaya    dikərək ,   yenə  də   özümlə
təkliyə    çəkildim .  Yaralı   qəlbimin   səsini ,  hər   atışını   divardakı
saatın   səsini     dinlədiyim   tək   dinləməyə    başladım .  Dərin   xəyallara
dalaraq    xatirələrlə   görüşdüm .  ƏFSUS !..   Şirin   xəyallarımdan   acı
gerçəkliyə   körpü    salındı .  Bu   körpüdən   keçə - keçə   həyatın  
enişli - yoxuşlu    yollarında    bir    dərvişə    dönən    gözlərimlə   hüzur
bulduğum   bu   cənnət    məkanında   sarı    çiçəyi    aradım .  Bir - birindən
gözəl ,  ətirli   gülləri    baxışlarıma    düzə - düzə   sevimli   çiçəyimi
harayladım .
   

    Nəhayət ,  bağçanın   ən   gözəl   yerində   bitən   Sarı   Çiçəyimi
gördüm ,  tez     ona   tərəf   qaçdım .   Və   bütün   bağçanın    çevrəsinə
nəzər   saldım .  Unudulmaz    mənzərəydi ;   sanki    bağça    bu  
çiçəyin    varlığından    şəfəqlənirdi ,    ülviləşirdi .   Onun    yanında
oturdum .  Titrək   əllərimlə   ahəstəcə   ləçəklərinə     toxundum .
Bu    toxunuş   məni   yalanlar     dünyasından   alıb    həqiqət
dənizinə     atdı .  Yumdum    gözlərimi  ,  qəlbim    yenə   də
kəlmə - kəlmə   dilimdə    misralandı .  Düşüncələrim    beynimdə
bir    karvan    tək   yola    çıxdı . İllərdən    bəri    yaddaşıma  
həkk     etdiyim     müsəlman   aləminin     böyük    filosofu
Cibran      Xəlil    Cibranın   bir    kəlamı    fikirlərimə   
aydınlıq    gətirdı .   O    deyirdi :  - " Gözəllik  , sənin     qəlbinin
can   atdığıdır .  Gözəllik -  əldə   etmək   istədiyin   deyil , 
fəda    olmaq   istədiyindir .  O   cismin   sınağı ,  ruhun
pərvazıdır .  Nəhayət ,  gözəllik   o   qüvvətdir  ki ,   sənin
varlığının   müqəddəsliyində   doğulur   və    son     həddinədək
varır ... "
     

    Məhz  ,  bu    gözəl   deyimin    daxilindəki   həqiqət   də
budur ;   arzular    və    xəyallar    neçə   sirri   özündə   gizlədən
kainat    kimi   hüdudsuzdur ,  nə   sonu   görünür  ,  nə  də
əvvəli ...
     HÜDUDSUZ   GÖZƏLLİKLƏR   və   ARZULAR    diləyilə ,  
                                                  
                                                                                  YAQUT    HÜSEYNOVA .

UNUTQANLIQ

    " İnsan   üçün   böyük  dərslərdən   birisi   də   tarixdir . Aç ,  tarixin
səhifələrini .  Əgər    gördün    ki ,  bir   vaxtlar    insanlar   bir   para
işlərdə  səhv   eləyiblər ,  dəxi   sən   həmin   səhvi   etmə . Bu   bir
tarixdir  ki ,  insanlar   üçün   həmişə   dərs   olacaqdır ... "   ALLAH
rəhmət  eləsin ,   MİRZƏ   CƏLİLƏ !  Onun   bizlərə   ünvanladığı
bu   sözlər ,  " DÜNƏNİ   UNUTMA ! "   çağırışıdır .  Zamanın
sınağından   çıxmış   bu   müraciətdə   danılmaz   həqiqət    var .
Nurlu   sabahlara    gedən   yol ,  məhz   dünəndən   başlayır .
Tarixin   səhifələrinə   dönən   dünənləri   yaşatmaq   hər   birimizin
vətəndaşlıq   borcudur . Çünki    o   dünənlərdə   varlığımızı ,
mücadiləmizi   və    haqq    səsimizi    təsdiqləyən   əzəlı  və   əbədi
həqiqət    tarixə   qovuşub .  Yaşadaq   tariximizi ! Məhz ,  onun
sətirlərinə   milyon   şəhidin    al   qanıyla   yazılmış    istiqlaliyyət
nəğməsi    işıqlı   gələcəyimizin   al    şəfəqlərinə  dönüb !

       Dünəndən  sabaha  yol   gedirik. Bu   yollarda  gah    kıxıldıq , gah   büdrədik ,  
gah  da  ki   düşünmədən   dayandıq .  Amma   unutduq   ki ,  zaman   dayanmır .  
Durmadan ,  anbaan   irəliləyir .  Və  bizə  meydan  oxuyur . Kainata   hakim  kəsilən  
zamanın girdabından   keçə - keçə , yolçu    yolda   gərək   deyib ,  yürüdük .  Yollar   
uzandıqca   uzandı . Enışlərdən - yoxuşlardan keçən   addımlarımız   sıldırım  qayalara ,  
keçilməz   dağlara   rast   gələndə  içimizdəki   fırtınanı   şərqin   böyük    filosofu   Cibran   
Xəlil   Cibranın   söylədiyi    bir   fikir    yatırdı .  O   deyirdi : - " Bu dünyanın   tikanlı   
yollarıyla   getməkdən   qorxmayın !  Çünki   o   yollar   sizin   dabanlarınızdan   artıq ,  
xarab    olmuş   qanları   çixaracaq !.. "   
     Başımıza    gətirilənin   bir    daha   gəlməsini   istəmiriksə ,  gələni  və  gətirəni   heç   
vaxt ,  heç   zaman   unutmamalıyıq . TERROR    və    ETNİK    TƏMİZLƏMƏ ;  budur  
erməni - daşnak   xislətinin    iç    üzü .  Ötən   əsrdə   xalqımızın  başına   bədnam   
qonşularımız   faciələr     gətirdi , soyqırmlar    törətdi .  Amma    bir    dəfə  də   
olsun   ki , düşünmədik   ki ,  bu   faciələrin   təkrarlanmasının   səbəbi    nədir ?   
Bu   sualın   cavabını   aradıqca  beynimizdəki    bəlkələrin   sayı  da   artır . Əslində
bəlkələrin     ətrafında   düşünməyə    dəyməz . Çünki   əsas   səbəb - 
UNUTQANLIĞIMIZDIR !..

        Vətən   məhəbbəti   dilimizdə   deyil ,  qəlbimizdə   köklənsin . Bu   sevgi   
dağıtsın   içimizdəki   unutqanlıq   zülmətini . Hər   an   düşmənə   nifrət   hissiylə   
yaşayaq . Və  bu   hissi   övladlarımıza  da    aşılayaq . Təəssüflər  olsun  ki ,  çox   
vaxt   balalarımıza    körpəlikdən   düşmənlə   barışmaz   olmağı   öyrətmirik . 
Gözləyirik , qoy ,  böyüsün ,  ağıllansın , sonra    öyrədərik .  Dəhşətlisi   budur  ki ,  
heç   sonra  da   öyrətmirik . Beləcə ,  yaddaşımızı   unutqanlıq   girdabında
boğuruq .
        Deyirlər ,  AZADLIĞIN   nə   olduğunu    bilməyən   HƏYAT   cansız   bədənə ,  
AMALIN   nə   olduğunu   bilməyən   AZADLIQSA    çaşqın   ruha   bənzər . Qoy ,
Uca   Yaradan   bizi    belə   var   olmaqdan   qorusun ,  AMİN!


                                                 YAQUT      HÜSEYNOVA

SOMALİDƏKİ DƏHŞƏTLİ VƏ İBRƏTAMİZ SƏHNƏLƏR .

        Dünən    telekanalların    birində   bütün    dünyanı   ayağa     qaldıran
SOMALİDƏKİ    dəhşətli    səhnələr ,  eyni   zamanda   ibrətamiz    
məqamlar    yayımlanırdı .  Somali    cəhənnəmində    minlərlə    insanın -
uşağın ,  qocanın , cavanın   aclıq   və    susuzluğun   qurbanı   olduğunu
görüntüləyən   kadrlarda ,   hətta   ibrət   götürüləcək    çox   məqamlar
yer    almışdı .  Belə   ki ,  Somali   düşərgələrində   sığınacaq    tapan
insanların    çoxu    hər    səhər     sübh    tezdən    aclıq   və   susuzluğun
hökm    sürdüyü    bu     məkanda   sahura    qalxır ,   oruc   tutur ,
ibadətlərini    TANRI    rzasına   yerinə    yetirir .  Amma   qəlb
göynədən    reallıq    odur   ki ,  dünya   dövlətlərinin     yardımı
nətıcəsində    hər    axşam   açılan   iftar   zamanında   oruc
tutanların   çoxu   dünyasını     dəyişir .  Bu   görüntüləri
izlədikdən   sonra   günümüzün    reallığına    nəzər    saldım .
        ƏFSUS    ki ,  bu    gün   bütün   şəraitə ,  var - dövlətə ,
dünyanın   hər   cür    naz - nümətinə ,  fiziki   sağlamlığa
sahib   olan   çox   insanlar    yaşayaraq    yarı   
etdikləri    ömürlərində   bir   dəfə  də   olsun ,   nə 
sahura   qalxıb ,  nə   də   UCA    YARADANIN   iftar
adlı    ziyafətinə   qonaq   olub ...
      MADDİ    zənginliyə   deyil ,  MƏNƏVİ   VARİDATA
 sahib   olmağa    can   ataq    və   bir   həqiqəti   heç   zaman
unutmayaq :

            DÖVLƏTİ    BAŞINDAN    AŞSA   DA ,   YENƏ ,

           KƏFƏNİ    XARADAN    GEYƏN   OLMADI !..


                                             YAQUT    HÜSEYNOVA    

        (  misralar    "  DÜŞÜNCƏLƏR "    şeirimdəndir  )

QOCALAR EVI

ANA   duasını ,  ATA   nəfəsin ,
Qocalar  evinə  sakin  etməyin !
Onların   müqəddəs   ayaq   səsini ,
Qocalar   evinə  sakin  etməyin !



                                              YAQUT    HÜSEYNOVA